Mijn Levensverhaal Deel 5: Op Weg naar Zelfstandigheid en Mijn Eerste Psychotische Ervaring

In dit deel van mijn levensverhaal staan we aan het begin van een nieuw hoofdstuk: mijn leven in Tilburg. Na de complexe uitdagingen van mijn jeugd, die ik in het vorige deel heb beschreven, inclusief mijn ervaringen met softdrugs, ecstasy en problemen thuis, begon ik aan een nieuwe reis in Tilburg. Hier zocht ik naar mijn eigen identiteit en onafhankelijkheid, proberend mijn eigen weg in het leven te vinden.

Het begon allemaal met een nieuw appartement. Na ongeveer een jaar bij mijn vader te hebben gewoond, moedigden mijn vader en zijn vriendin mij aan om op mezelf te gaan wonen. Bij mijn vader had ik al wat basiskennis opgedaan over koken en zelfzorg, dus ik kon het redelijk aan. Daarom besloot ik om een bezichtiging te doen. Omdat mijn vader me al tijdens mijn MBO-opleiding had ingeschreven op huurwebsites, stond ik meteen bovenaan de wachtlijst. Een paar weken later kreeg ik de woning al toegewezen en woonde ik daar al, heel anders dan in de tijd nu.

Toen ik op 18-jarige leeftijd in Tilburg ging wonen, had ik niet veel ervaring met zelfstandig leven, wat een hele reeks uitdagingen met zich meebracht. Ik had niet veel ervaring met op mezelf zijn. Ik moest leren koken, een sportroutine vinden en ook leren om soms te rusten. Het was extra lastig omdat ik in Tilburg geen vrienden had. Het was een tijd waarin ik veel moest leren en vaak alleen was. Zonder vrienden in de buurt was het moeilijker om zelfstandig te zijn.

Ik probeerde nieuwe vrienden te maken door regelmatig naar een kroeg in Tilburg te gaan, waar ik uiteindelijk zelfs ging werken. Maar dit was lastig voor mij, omdat ik erg gevoelig was voor wat anderen van me dachten. Hoewel het een voordeel leek dat ik in de kroeg veel kon drinken, maakte het me niet echt gelukkig. Thuis ontsnapte ik aan mijn gevoelens van eenzaamheid door veel te gamen.

Gelukkig ontmoette ik niet lang na mijn verhuizing mijn buurman, en het klikte vrijwel meteen tussen ons. Hij was vaak in de sportschool te vinden, net als ik. Ik sportte al sinds mijn 15de veel, vooral omdat ik heel onzeker was over mijn uiterlijk. Ik probeerde door te sporten me beter over mezelf te voelen. Mijn buurman leek om vergelijkbare redenen te sporten, hoewel we daar niet veel over praatten. We begonnen samen te trainen en dat motiveerde ons beide enorm. Het was fijn om iemand te hebben die dezelfde interesse had en met wie ik mijn passie voor fitness kon delen.

In deze periode lachte ik vaak, maar achter die lach verborg ik mijn werkelijke gevoelens. Ik droeg een soort masker, waarmee ik mijn ongelukkigheid en eenzaamheid verborg. Aan de buitenkant leek het alsof alles goed ging, maar diep van binnen voelde ik me vaak verdrietig en alleen. Mijn lach was een manier om mijn ware emoties te verbergen, zowel voor de buitenwereld als voor mezelf. Deze innerlijke strijd tussen wat ik liet zien en wat ik echt voelde, was moeilijk voor mij.

Thuis probeerde ik mijn gevoelens te ontvluchten door veel te gamen. Het gamen hielp mij om even niet aan mijn problemen te denken. Maar na een tijdje begon ik ook iets anders te doen om mijn gevoelens te ontvluchten: ik rookte wiet met mijn buurman na het sporten. Dit gebeurde steeds vaker en ik begon zelfs thuis regelmatig wiet te gebruiken

Op mijn achttiende begon ik thuis zo nu en dan XTC te gebruiken, vaak samen met mijn eerste vriendin. Dit deed ik voornamelijk om te proberen mijn echte emoties te ontwijken. Het was een manier om te ontsnappen aan mijn problemen en de gevoelens van eenzaamheid, hoewel ik uiteindelijk besefte dat het geen echte oplossing bood.

Het feesten nam ook toe; bijna elke maand bezocht ik wel een hardcore of techno feest als een manier om te ontsnappen aan mijn gevoel van eenzaamheid. In het weekend ging ik vaak stappen, op zoek naar een uitlaatklep. Ik ging naar deze feesten samen met de vrienden van mijn stiefzus. Zij was zo aardig om me op te nemen in haar vriendengroep uit Eindhoven. Helaas zagen zij het gebruik van allerlei drugs als iets normaals, wat mijn situatie niet echt verbeterde.

En dan nog mijn ervaringen met school; tijdens mijn MBO-opleiding Assistent-Accountant vond ik de stages het meest uitdagend. Het vele administratieve werk was lastig voor mij, omdat ik moeite had om me lange tijd te concentreren. Dit werd nog moeilijker door de persoonlijke problemen die ik had, waardoor het een strijd was om gemotiveerd en geconcentreerd te blijven.

Maar ondanks alle uitdagingen, de feesten, mijn onzekerheden en het drugsgebruik, slaagde ik er toch in om mijn MBO-diploma te halen, en dat ging eigenlijk best soepel. Dit was voor mij een enorme prestatie. Het behalen van mijn diploma voelde als een bevestiging van mijn kunnen. Het liet zien dat ik, ongeacht de omstandigheden, in staat ben om mijn doelen te bereiken en succesvol te zijn. Dit was een belangrijk en positief moment in mijn leven.

Na mijn MBO-opleiding, die niet helemaal was wat ik ervan verwacht had, ging ik op zoek naar vervolgstudies op HBO-niveau. Ik had interesse in verschillende studierichtingen, zoals Bedrijfskunde, Commerciële Economie, Bedrijfseconomie en Internationale Economie. Op 18-jarige leeftijd was het best lastig om te kiezen, maar ik nam de tijd om elke richting te onderzoeken.

Mijn aandacht werd vooral getrokken door de opleiding Commerciële Economie in de richting van Digital Business Concepts, voornamelijk vanwege een speciale focus op het digitale aspect in deze studie. Dit sprak mij bijzonder aan, aangezien ik altijd veel tijd achter mijn computer doorbracht, zowel met gamen als met het ontwikkelen van mijn eigen gemaakte spel. Deze digitale invalshoek leek goed aan te sluiten bij mijn vaardigheden en interesses, waardoor Commerciële Economie, Digital Business Concepts al snel bovenaan mijn lijstje van potentiële HBO-studies kwam te staan.

Toen ik uiteindelijk koos voor de HBO-studie Commerciële Economie, voelde dat als een hele verademing vergeleken met mijn MBO-ervaring. Het MBO was voor mij niet bijzonder inspirerend geweest, maar deze nieuwe HBO-studie was fantastisch. Het gaf me een heel nieuw toekomstperspectief. Mijn ego en manische gevoelens namen toe; ik voelde me bijna té goed. Deze opgewekte stemming en het nieuwe zelfvertrouwen maakten dat ik steeds meer geïnteresseerd raakte in de aandacht van vrouwen. Het werd een manier om te ontsnappen aan mijn problemen. De aandacht die ik kreeg, versterkte mijn zelfvertrouwen, maar tegelijkertijd droeg ik nog steeds een masker. Ik lachte veel, maar het was niet altijd oprecht.

In die periode behandelde ik vrouwen helaas niet met het respect dat ze verdienden. Ik zag hen voornamelijk als een lustobject en ging daardoor niet op een respectvolle manier met hen om. Vaak deed ik alsof ik sterk geïnteresseerd was in hen, maar in werkelijkheid worstelde ik met mijn eigen emoties en het echt ervaren van gevoelens. Deze houding en het gedrag dat daaruit voortkwam, waren oneerlijk tegenover deze vrouwen.

Daarna kwam er een moment in mijn leven waarop ik pijnlijk leerde hoe schadelijk drugs kunnen zijn. Dit besef kwam nadat ik een psychose kreeg door het gebruik van drugs. Op een vrije middag was ik thuis met een vriend van school. We gebruikten samen wiet en XTC, en dronken daar ook nog wat biertjes bij. Het leek een onschuldige middag, maar dat veranderde snel.

Mijn vriend zette de film "Green Street Hooligans" op, en op een of andere manier raakte ik volledig het contact met de realiteit kwijt. Ik werd extreem achterdochtig. In mijn verwarde staat dacht ik dat hij me wilde neersteken en dat hij met zijn vrienden op het punt stond mij in elkaar te slaan. Angst overheerste alles; ik was echt doodsbang. Toen mijn vriend eindelijk wegging, was ik zo bang dat ik uit angst naar het huis van mijn vader ben gevlucht.

Bij mijn vader thuis, begon de psychose langzaam weg te trekken. Mijn vader schrok enorm toen hij mij in die staat zag. Ik kon op dat moment niet echt bevatten wat er gebeurd was, zo in de war was ik. Maar voor mijn vader en zijn vriendin was het een schokkende gebeurtenis die zelfs tot ruzies leidde. Het was duidelijk een heftige ervaring voor hen, iets wat ik op dat moment niet echt besefte.

Deze psychose, hoe schokkend en angstaanjagend ook, was helaas geen keerpunt voor mij. In plaats van een les te zijn over de gevaren van drugsgebruik, leidde het me juist dieper het pad op van verdovende middelen. Ik zag het als een manier om te ontsnappen aan mijn problemen en angsten. Achteraf gezien was het een duidelijke waarschuwing over de risico's en de impact van mijn acties, zowel op mezelf als op de mensen om me heen. Echter, op dat moment kon ik de ernst van de situatie niet inzien en bleef ik mijn toevlucht zoeken in drugs als een uitweg.

Deze fase in mijn leven was vol met uitdagingen en soms verkeerde keuzes. Mijn omgang met drugs, de aandacht van vrouwen en de vele feesten hadden diepe gevolgen, zowel voor mij als voor de mensen om me heen. In het volgende deel van mijn verhaal ga ik dieper in op deze turbulente tijd. Ik vertel over hoe ik verder ging met het gebruik van drugs als een manier om te ontsnappen aan mijn problemen, en over de beangstende psychoses als gevolg. Dus stay tuned, want er is nog veel meer dat ik wil delen over mijn stoornis.

Het volgende verhaal deel ik opnieuw op mijn Threads-account >

Hoe nuttig vond je dit artikel?

Klik op een hartje om het te beoordelen!

Gemiddelde beoordeling 0 / 5. Aantal stemmen: 0

Nog geen stemmen! Wees de eerste om mijn artikel te beoordelen.

Aangezien je dit artikel nuttig vond..

Volg me op Instagram en/of LinkedIn.

Het spijt me dat dit artikel niet nuttig voor je was.

Laten we dit artikel verbeteren!

Vertel me hoe ik dit artikel kan verbeteren?

Deel dit artikel
Floris Meulensteen
Floris Meulensteen
Artikelen: 75

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNederlands