Mijn Levensverhaal Deel 8: Overwinnen van mijn Depressie en het Inschakelen van Professionele Hulp

In mijn vorige blogpost, heb ik beschreven hoe de laatste periode van mijn verblijf in de kliniek bij Yes We Can Clinics uitgroeide tot een donkere tijd in mijn leven. Ik werd geconfronteerd met een depressie. De dagen sleepten zich voort en in mijn beleving was er duisternis. Ondanks dat ik wist dat veel mensen zowel in de kliniek als daarbuiten om mij gaven, voelde ik me geïsoleerd en alleen.

De kern van mijn strijd lag niet alleen in de kliniek, maar vooral in de angst voor het leven daarna. Het vooruitzicht om weer deel te nemen aan het normale leven, buiten de veilige en gestructureerde omgeving van de kliniek, was overweldigend. Deze angst voelde als een donkere wolk die constant boven mijn hoofd hing en voedde mijn depressie verder. De gedachte aan een leven zonder de constante steun en structuur die ik gewend was geraakt, zorgde voor een immense stress. Dit versterkte mijn gevoelens van isolement, schuld en waardeloosheid aanzienlijk.

Deze overgangsperiode, van de kliniek terug naar ‘de echte wereld’, werd een enorme bron van angst. Het was deze angst die mijn depressieve gevoelens intensifieerde en de uitdaging om vooruit te komen, om te herstellen, bijna onoverkomelijk leek te maken. Ondanks de omringende liefde en steun, versterkte de vrees om het niet te redden buiten de kliniek, mijn gevoel van eenzaamheid en de somberheid waarmee ik de toekomst tegemoet zag. Het was een strijd die nog verzwaard werd door zelfmoordneigingen.

Het was een periode van intense zelfreflectie, waarin ik dacht dat ik voortdurend tegen mezelf loog en nu pas de ‘echte’ ik ontdekte. Wat “slechts” enkele weken duurde, voelde aan als een depressie van enkele maanden. Door deze ervaring heb ik enorm veel respect gekregen voor iedereen die met een depressie kampt; het is een onvoorstelbaar zware last. Vooral voor hen die maandenlang of zelfs jarenlang in deze staat verkeren.

Tijdens mijn depressie heb ik verschillende manieren toegepast om erbovenop te komen. Korte wandelingen in de natuur boden me een gevoel van vrede en verbinding met de wereld om me heen. Muziek luisteren functioneerde als een therapeutische uitlaatklep, waardoor ik mijn emoties kon uiten en verwerken op momenten dat woorden tekortschoten. Deze activiteiten waren cruciaal voor mijn herstel, hoewel ik besef dat wat voor mij werkte, niet noodzakelijkerwijs voor iedereen de oplossing is.

Het lijkt nu misschien eenvoudig om te zeggen dat kleine wandelingen of muziek luisteren iemand uit een depressie kunnen helpen. Toch is de realiteit dat, wanneer je in de greep van een depressie bent, zelfs de meest basale activiteiten zwaar lijken. Het toepassen van strategieën voor herstel vergt een enorme inspanning en is een strijd tegen de eigen gedachten die je constant naar beneden halen. Elke stap vooruit voelt als een gevecht, waarbij het soms lijkt alsof je tegen een onzichtbare muur opbokst.

Desondanks wil ik benadrukken dat herstel, hoe onmogelijk het ook lijkt, echt binnen handbereik ligt. In het diepst van mijn depressie kon ik me niet voorstellen dat er een uitweg was. Toch heb ik, door vast te houden aan kleine, positieve gewoonten en de steun van professionals, langzaam maar zeker de duisternis achter me kunnen laten. Dit proces heeft me geleerd dat veerkracht niet gaat over nooit vallen, maar over de kunst van het opstaan, keer op keer.

Om mijn strijd tegen depressie en psychoses aan te gaan, heb ik steun gezocht bij het Vroege Interventie Psychose Team. Dit team stelde een uitgebreid behandelplan op, gericht op mijn eerdere psychoses, dat niet alleen medicatie omvatte, maar ook ondersteuning bood van psychologen, coaches en specialisten. Hun onmisbare begeleiding was essentieel in mijn gevecht tegen depressie en speelde een sleutelrol in het verminderen van mijn neiging tot het opnieuw ervaren van psychoses tijdens deze moeilijke periode.

Door deze gerichte hulp begon ik dieper inzicht te krijgen in mijn innerlijke dynamiek. Ik realiseerde me dat ik worstelde met een zelfstraffende innerlijke ouder, een deel van mij dat constant kritiek leverde en onrealistisch hoge eisen aan mijzelf stelde. Tegelijkertijd herkende ik ook de aanwezigheid van een gezonde volwassene in mij, die probeerde om balans en redelijkheid te brengen, maar vaak overschaduwd werd door de harde stem van zelfkritiek. Deze ontdekking was verhelderend, maar ook bijna ondraaglijk. Het was alsof ik constant tegen mezelf vocht, gevangen in een cyclus van zelfkritiek en onhaalbare doelstellingen. Dit inzicht was echter ook het begin van mijn herstelproces, omdat het me de noodzaak liet zien om mijn zelfbeeld en zelfpraat te veranderen en de gezonde volwassene in mij meer ruimte te geven.

Ondanks de vooruitgang die ik boekte dankzij de medicatie en therapie, stuitte mijn pad naar herstel op een onverwachte hobbel door het overlijden van mijn vader. Hij had al jarenlang gevochten tegen Parkinson en was onlangs ook gediagnosticeerd met kanker. Zijn strijd was lang en moedig, maar uiteindelijk moest hij de ongelijke strijd opgeven. Dit verlies trof me diep en wierp me tijdelijk uit balans. De man die een groot deel van mijn leven een rots in de branding was, was er niet meer.

Deze periode van rouw en verlies testte mijn veerkracht en de vaardigheden die ik had geleerd om mijn mentale gezondheid te beheren. Het was een harde herinnering aan de fragiliteit van het leven en de onvoorspelbaarheid van onze persoonlijke reizen. Maar het dwong me ook om de lessen die ik had geleerd toe te passen, om steun te zoeken bij mijn dierbaren en professionals, en om te blijven werken aan mijn herstel, zelfs in het gezicht van deze nieuwe uitdaging.

In mijn aankomende blogpost zal ik dieper ingaan op het verlies van mijn vader en hoe ik hiermee omging. Mijn voornaamste doel is om mijn persoonlijke ervaringen te delen, met de hoop anderen te helpen en te inspireren. Terwijl we wachten op mijn volgende blogpost, wil ik jullie eraan herinneren dat, zelfs wanneer de duisternis ons lijkt te omringen, er altijd een straaltje licht aan het einde van die sombere tunnel schijnt. Tot de volgende keer!

Het volgende verhaal deel ik opnieuw op mijn Threads-account >

Hoe nuttig vond je dit artikel?

Klik op een hartje om het te beoordelen!

Gemiddelde beoordeling 3 / 5. Aantal stemmen: 1

Nog geen stemmen! Wees de eerste om mijn artikel te beoordelen.

Aangezien je dit artikel nuttig vond..

Volg me op Instagram en/of LinkedIn.

Het spijt me dat dit artikel niet nuttig voor je was.

Laten we dit artikel verbeteren!

Vertel me hoe ik dit artikel kan verbeteren?

Deel dit artikel
Floris Meulensteen
Floris Meulensteen
Artikelen: 75

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNederlands