Mijn Levensverhaal Deel 1: Overwinnen van Angsten en het Gevecht tegen Pesten

Hoi, ik ben Floris, en ik wil je meenemen op een reis door mijn leven. In mijn eerste verhaal vertel ik over een schaduw van verdriet en angst die ontstond door het verlies van het kindje van mijn oom toen mijn moeder zwanger was. Als baby was ik vaak bang en huilde ik veel, misschien omdat mijn moeder zelf veel angstige momenten had tijdens haar zwangerschap.

Met dit startpunt neem ik je mee naar mijn ervaringen op de basis- en middelbare school, waar ik mijn weg moest vinden te midden van verschillende uitdagingen. Laten we samen deze hoofdstukken verkennen, vol hoogte- en dieptepunten, en ontdekken hoe ik veerkrachtig door het leven ben gegaan.

In mijn jonge jaren was ik vaak angstig, wat invloed had op hoe ik werd als persoon. Toen ik voor het eerst naar de basisschool ging, waren nieuwe dingen best moeilijk. Elke dag maakte ik me zorgen of mijn ouders me wel zouden komen ophalen, en dat maakte me verdrietig. Soms huilde ik urenlang. Gelukkig waren mijn ouders en mijn oppas er altijd voor me. Hun liefde en steun waren als een soort steunpunt tijdens de momenten dat ik me onzeker voelde.

Ondanks dat het soms moeilijk was in mijn jonge jaren, was de tijd op de basisschool een periode waarin ik veel plezier had en nieuwe dingen ontdekte. Ik had veel vrienden en thuis was het fijn met lieve ouders en een hele zorgzame oppas. Samen met mijn familie waren zij een sterke steun, wat hielp om de angst die ik voelde te verminderen. Mijn ouders en oppas waren er niet alleen om me te troosten, maar ook om me aan te moedigen en te supporten bij mijn hobby's en ontdekkingen, zoals mijn interesse in het verzamelen van Pokémonkaarten en knikkers en het spelen van voetbal.

Op de basisschool groeide ik positief, ondanks wat lastige momenten. Gelukkig werd mijn angst om alleen gelaten te worden minder in groep 2. In groep 3 voelde ik me helemaal op mijn gemak op school. De basisschool was een tijd van vrolijkheid en ontdekking, ondanks enkele moeilijkheden. Vrienden over de vloer bracht me blijdschap, zelfs als er wel eens ruzie was met mijn broers over de computertijd.

Naast dat ik houd van gamen, kreeg ik ook mijn eerste verliefdheid op de basisschool. Het was net een achtbaan van emoties die doorging tijdens de middelbare school. Die gevoelens van verliefdheid maakten die periode extra speciaal. Het begon met gewoon nieuwsgierig zijn en groeide uit tot sterke gevoelens die mijn tienerjaren kleur gaven. Het ontdekken van hoe ingewikkeld relaties kunnen zijn en het voelen van de eerste kriebels in mijn buik waren soms spannend en verwarrend.

Naast dat ik van gamen houd en mijn eerste verliefdheid meemaakte op de basisschool, maakte de overstap naar de middelbare school me bang. Het voelde als een nieuwe draai in de achtbaan van emoties. Ik was bezorgd over verdwalen in de gangen, bang om slecht te presteren op school en angstig om nieuwe vrienden te maken. De start op de middelbare school was daardoor een spannende, maar soms ook enge tijd, waarin ik moest leren omgaan met nieuwe dingen en uitdagingen.

Mijn middelbare schoolavontuur begon op het vmbo-kb met leerwegondersteuning, waar mijn moeder dacht dat ik in een veilige omgeving zou zijn. Helaas veranderde al snel mijn dagelijkse realiteit in een worsteling tegen pestproblemen. Op de fiets werd ik het doelwit van pesterijen, met fysiek geweld zoals het van mijn fiets getrapt worden en geslagen worden in de kleedkamer na de gymles. Elke dag werden scheldwoorden als 'homo', 'flappie' en 'nerd' naar me geroepen. De eerste twee jaar van mijn middelbare school waren zwaar als gepeste jongen, waarbij de pijn van het pesten mijn schoolervaring overschaduwde.

Naast dat ik van gamen houd en mijn eerste verliefdheid meemaakte op de basisschool, maakte de overstap naar de middelbare school me bang. Het voelde als een nieuwe draai in de achtbaan van emoties. Ik was bezorgd over verdwalen in de gangen, bang om slecht te presteren op school en angstig om nieuwe vrienden te maken. De start op de middelbare school was daardoor een spannende, maar soms ook enge tijd, waarin ik moest leren omgaan met nieuwe dingen en uitdagingen.

In het derde leerjaar maakte ik de overstap naar een reguliere klas. Ondanks mijn succes in schoolwerk en de mogelijkheid om over te stappen naar havo, koos ik voor vmbo-t. De hoop dat een grotere klas meer onzichtbaarheid zou brengen, bleek helaas ongegrond. De pesterijen bleven voortzetten. in plaats van minder op te vallen, werd ik het doelwit van nog intensievere pesterijen.

Naast de reeds bestaande pesterijen werden de zaken nog ingrijpender toen ik ontdekte dat ze zelfs buiten de schoolmuren op me wachtten. Dagelijks voelde ik de angst toenemen, wetende dat er na schooltijd een confrontatie op me wachtte. De dreiging van fysieke mishandeling hing als een donkere wolk boven mijn hoofd. Mijn onzekerheid bereikte een dieptepunt. Propjes werden naar me gegooid, mijn boekentas werd herhaaldelijk afgepakt, en andere vormen van vernedering waren aan de orde van de dag.

De klas, die ooit een plek van leren zou moeten zijn, werd voor mij een arena van constante strijd en vernedering. Deze ervaringen hebben niet alleen mijn zelfvertrouwen aangetast, maar hebben ook diepe wonden geslagen in mijn gevoel van eigenwaarde. Het was een moeilijke tijd waarin ik elke dag met angst en spanning naar school ging, wetende dat nieuwe vernederingen me te wachten stonden.

Het pesten ondermijnden mijn zelfvertrouwen en versterkte mijn onzekerheid over mijn uiterlijk, vooral omdat ik één flapoor had. Elke dag na school rende ik naar de spiegel om mijn haar te corrigeren en mijn lange haar te gebruiken om mijn flapoor te verbergen. Het werd nog moeilijker omdat ik begon te geloven wat de pesters over me zeiden. Ik dacht echt dat ik lelijk was en een loser.

Deze periode van mijn leven werd niet alleen gekenmerkt door het pesten; het was tevens de stilte voor de storm. Thuis begonnen er uitdagingen te ontstaan, waarbij mijn lieve moeder te maken kreeg met een bipolaire stoornis en mijn zorgzame vader werd geconfronteerd met de ziekte van Parkinson.

In de volgende hoofdstukken neem ik je dieper mee in de realiteit van de uitdagingen en vertel ik hoe ik mezelf heb moeten versterken tegen de moeilijkheden die op mijn pad kwamen. Het wordt een reis door donkere momenten, onzekerheid en persoonlijke groei, waarin ik mijn weg moest vinden te midden van een innerlijke strijd. Bedankt dat je tot nu toe mijn verhaal hebt gevolgd. Ik hoop je de volgende keer weer te verwelkomen op mijn blog, waar ik kracht en hoop wil delen!

Het volgende verhaal deel ik opnieuw op mijn Threads-account >

Hoe nuttig vond je dit artikel?

Klik op een hartje om het te beoordelen!

Gemiddelde beoordeling 0 / 5. Aantal stemmen: 0

Nog geen stemmen! Wees de eerste om mijn artikel te beoordelen.

Aangezien je dit artikel nuttig vond..

Volg me op Instagram en/of LinkedIn.

Het spijt me dat dit artikel niet nuttig voor je was.

Laten we dit artikel verbeteren!

Vertel me hoe ik dit artikel kan verbeteren?

Deel dit artikel
Floris Meulensteen
Floris Meulensteen
Artikelen: 75

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNederlands