Mijn Levensverhaal Deel 2: Opgroeien met Twee Zieke Ouders en de Vlucht in Gaming

In het vorige deel, heb ik verteld over mijn angstige jeugd en het zware pesten op de middelbare school. Tijdens die periode gebeurde er iets heftigs: mijn vader kreeg Parkinson en kon bijna niet meer werken. Ook liet mijn moeder de eerste tekenen van haar bipolaire stoornis zien. Soms was ze heel blij, maar dan weer diep verdrietig en wilde ze haar bed niet uit en zag ze het leven niet meer zitten. Ik herinner me nog de machteloosheid die ik voelde tijdens de depressieve episodes van mijn moeder. Het was hartverscheurend om te zien hoe mijn ouders worstelden met hun eigen problemen en tegelijkertijd probeerden ons op te voeden. Gelukkig was er Carla, onze oppas, die voor mij als een tweede moeder is geworden. Zij was mijn vangnet in die moeilijke tijden.


Ik herinner me nog altijd het gevoel van machteloosheid tijdens de depressieve episodes van mijn moeder. Het was hartverscheurend om mijn ouders te zien worstelen met hun eigen problemen terwijl ze ons probeerden op te voeden. Gelukkig hadden we onze kinderjuffrouw, die als een tweede moeder voor mij werd. Zij was mijn vangnet tijdens die moeilijke tijden. De problemen thuis, gecombineerd met de pesterijen die ik op school moest doorstaan, zorgden ervoor dat het gevoel van veiligheid en geborgenheid dat ik altijd als kind had gevoeld, langzaam wegvaagde. Thuis was niet langer de veilige haven van vrede en begrip die het ooit was geweest. Op school voelde ik me geïsoleerd en buitengesloten, wat mijn zelfvertrouwen ondermijnde. Deze gevoelens van eenzaamheid en verdriet dreven me naar de wereld van het gamen.

In gamen vond ik een ontsnapping; een plek waar ik mijn dagelijkse problemen en de pijnlijke realiteit kon vermijden. In games kon ik zijn wie ik wilde zijn, zonder het oordeel en de afwijzing die ik in het echte leven zo vaak ervoer. Het werd een toevluchtsoord waar ik troost en afleiding vond, hoewel het slechts een tijdelijke oplossing was voor de onderliggende problemen.

Op de basisschool maakte ik kennis met de wereld van Habbo Hotel, waar ik onder de gebruikersnaam ‘Vene!’ snel uitgroeide tot een van de rijkste spelers. Dit virtuele succes gaf me een gevoel van trots en populariteit, een welkome afwisseling van mijn dagelijkse realiteit. In Habbo Hotel voelde ik me gewaardeerd en erkend, gevoelens die ik in het echte leven, waar ik gepest werd, vaak miste. Het was een wereld waarin ik kon ontsnappen aan de eenzaamheid en het onbegrip dat ik op school en thuis ervoer.

In mijn laatste middelbare schooljaar werd de thuissituatie ondraaglijk toen mijn moeder een poging deed tot zelfmoord. Deze traumatische ervaring, waarbij mama zich opslot in haar kamer en dreigde haar leven te beëindigen terwijl wij, als kinderen, machteloos en vol angst toekeken, liet een onuitwisbare indruk op mij achter. De herinnering aan die dag, de verwarring en de paniek, voeden nog altijd mijn angsten. Het was onbegrijpelijk en hartverscheurend voor mij om te zien dat mijn mama, die ik zo liefhad en nodig had, niet meer wilde leven. Ik worstelde met onbeantwoorde vragen en een diep gevoel van verlies, niet alleen van mijn moeder zoals ze ooit was, maar ook van het gevoel van veiligheid in ons gezin.

Vanaf dat kritieke moment voelde ik me te bezwaard om nog aandacht van mijn ouders te vragen. Met alles wat zij al doormaakten, leek mijn behoefte aan steun en begrip onbelangrijk. Ik begon mezelf steeds meer terug te trekken in mijn eigen wereld, een wereld waarin ik de controle had en mezelf kon verliezen in het gamen. Naast Habbo Hotel, ontdekte ik ook Call of Duty, een spel waarin ik mijn frustraties en gevoelens van onmacht kwijt kon. Terwijl ik me onderdompelde in deze virtuele realiteit, hoopte ik vurig dat de situatie thuis zou verbeteren. Maar helaas werd het er alleen maar erger op.

In mijn volgende blog ga ik dieper in op een bewogen periode uit mijn leven, waaronder de echtscheiding van mijn ouders, de opnames van mijn moeder in de kliniek, haar nieuwe partner die ze ontmoette in een praatgroep voor bipolaire stoornissen, en de escalatie van mijn gameverslaving naar ernstig drugsgebruik. Dit volgende hoofdstuk markeert een kritiek keerpunt in mijn leven, gevuld met zowel aanzienlijk verlies als waardevolle levenslessen. Stay tuned!

Het volgende verhaal deel ik opnieuw op mijn Threads-account >

Hoe nuttig vond je dit artikel?

Klik op een hartje om het te beoordelen!

Gemiddelde beoordeling 0 / 5. Aantal stemmen: 0

Nog geen stemmen! Wees de eerste om mijn artikel te beoordelen.

Aangezien je dit artikel nuttig vond..

Volg me op Instagram en/of LinkedIn.

Het spijt me dat dit artikel niet nuttig voor je was.

Laten we dit artikel verbeteren!

Vertel me hoe ik dit artikel kan verbeteren?

Deel dit artikel
Floris Meulensteen
Floris Meulensteen
Artikelen: 75

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNederlands