Mijn Levensverhaal Deel 7: Mijn Ervaring bij Yes We Can Clinics en de Weg naar Herstel

Welkom terug bij mijn levensverhaal, waar ik jullie tot nu toe heb meegenomen door een reeks van diepe dalen, van mijn angstige kinderjaren en worstelingen met pesten, tot mijn turbulente tienerjaren met verslaving en psychische uitdagingen. Vandaag wil ik jullie vertellen over een keerpunt in mijn leven – mijn ervaring bij Yes We Can Clinics op 20-jarige leeftijd. Mijn reis naar herstel bij Yes We Can Clinics was als een zonnestraal die door de donkere wolken brak.

Na alle heftige gebeurtenissen die ik heb beschreven in mijn vorige levensverhalen – de problemen thuis, de strijd met mijn zelfbeeld, de worstelingen met drugs en de verontrustende psychoses – was mijn aankomst bij Yes We Can Clinics zowel een moment van hoop als een van diepe onzekerheid. Ondanks mijn eigen heftige ervaringen voelde ik me in eerste instantie niet op mijn plaats tussen de anderen. Ik zag mijn problemen als minder ernstig dan die van hen, wat het moeilijk maakte om te accepteren dat ik net zo goed hulp nodig had.

Het gevoel van ongemak en gevoel geen hulp nodig te hebben, bleef voor sommige jongeren gedurende hun gehele verblijf in de kliniek aanwezig. Niet iedereen stond even positief tegenover hun deelname aan Yes We Can Clinics. Terwijl mijn besluit om mee te doen voortkwam uit een verlangen naar positieve verandering en persoonlijke ontwikkeling, waren er ook jongeren die deelnamen niet uit vrije wil, maar vanwege externe verplichtingen. Deze dynamiek leidde tot een merkbaar verschil in motivatie en betrokkenheid binnen de groep, wat af en toe resulteerde in een gespannen sfeer. Ondanks deze uitdagingen concentreerde ik me op mijn eigen pad naar herstel, gedreven door de mogelijkheden die de kliniek bood.

De zogenaamde “fellows” die ik had bij Yes We Can hebben diepe indruk op me gemaakt. Ieder van hen draagt een uniek verhaal met zich mee dat me altijd bij zal blijven. Ze bevinden zich vaak in situaties waarin taboes heersen, waarin de maatschappij hen soms niet begrijpt of veroordeelt. Maar als je met hen in gesprek gaat, besef je al snel dat het gewoon mensen zijn, net zoals jij en ik, met dromen, angsten, en hoop voor een betere toekomst. Wat ik bij Yes We Can heb geleerd, is dat zelfs als je aanvankelijk denkt heel anders te zijn dan iemand anders, er altijd overeenkomsten te vinden zijn. Het heeft me geleerd om meer empathie te tonen, te luisteren naar de verhalen van anderen en de waarde te zien in de menselijke verbinding die we allemaal delen. Om een beeld te schetsen van wie er zoal bij Yes We Can Clinics terechtkomen, hier een korte lijst van de diagnoses van mensen waarmee ik in de kliniek zat:

  1. Verslavingsproblemen: Jongeren die worstelden met verslavingen, van drugs en alcohol tot gokken en internet.
  2. Zwaar autisme: Jongeren met ernstige autisme die moeite hadden met sociale interacties en overweldigd werden door sensorische prikkels
  3. Slachtoffer van loverboys: Tieners die gemanipuleerd en uitgebuit waren door loverboys, met ervaringen van misbruik.
  4. Aggressieproblemen: Mensen met problemen in agressiebeheersing, vaak door onverwerkte trauma’s.
  5. Depressie: Mensen die leden aan ernstige depressie, soms met suïcidale gedachten
  6. Bipolaire stoornis: Mensen met extreme stemmingswisselingen, van manische episodes tot diepe depressies.
  7. Borderline persoonlijkheidsstoornis: Jongeren met instabiele relaties, intense emoties en soms zelfbeschadigend gedrag.
  8. Zeer moeilijke jeugd: Jongeren met een traumatische jeugd, inclusief misbruik of leven in een gezin met verslavingsproblemen
    etc.

De unieke benadering met verschillende diagnoses, gericht op zowel mentale als fysieke gezondheid, was nieuw voor mij toen ik bij Yes We Can aankwam. De combinatie van groepstherapie, individuele sessies en fysieke activiteiten vormde een uitgebreid programma om ons, de fellows, te helpen onze verslavingen en onderliggende psychische problemen te overwinnen.

Tijdens mijn verblijf in een goed onderhouden kliniek voor interne behandeling, maakte ik deel uit van een gestructureerde en verzorgende omgeving, ontworpen om genezing en groei te bevorderen. Elke dag kreeg ik drie smakelijke, voedzame maaltijden, waarmee mijn fysieke gezondheid voorop stond. Het programma van de kliniek omvatte dagelijkse groepssessies die onderwijs boden over psychologische gezondheid, speciale tijd voor het werken aan een werkboek, discussies in kleinere groepen en meerdere keren per week persoonlijke één-op-één sessies, afgestemd op mijn individuele behoeften.

Een essentieel onderdeel van de aanpak van de kliniek bij het herstel betrof fysieke en outdoor activiteiten, cruciaal voor het behandelplan. Ik nam deel aan zowel conditie- als krachttraining, wat niet alleen mijn fysieke fitheid verbeterde, maar ook positieve effecten had op mijn mentale welzijn. Deelname aan teamtaken verbeterde verder mijn vermogen om met anderen samen te werken, leerde me waardevolle interpersoonlijke vaardigheden en benadrukte het belang van gemeenschap en ondersteuning in het herstelproces. Deze uitgebreide benadering, die mentale gezondheidsondersteuning met fysieke activiteit combineert, was cruciaal voor mijn reis naar herstel en persoonlijke ontwikkeling.

Bij Yes We Can Clinics vond ik tijdens de groepstherapie een buitengewoon waardevolle ervaring. Als groep jongeren kwamen we samen, deelden onze verhalen en worstelingen, en ontdekten we dat we niet alleen stonden in onze problemen. Wat onze sessies bijzonder maakte, was de manier waarop we met elkaar communiceerden: door met onze hand te zwaaien, niet zozeer om aan te geven dat we wilden spreken, maar als een gebaar van herkenning en begrip. Dit subtiele onderscheid in doel veranderde de dynamiek van onze interacties fundamenteel. In plaats van te wachten op onze beurt, bood elk zwaaien een moment van directe verbinding, waardoor we zonder onderbreking konden tonen dat we de gevoelens en ervaringen van elkaar erkenden.

Deze communicatiemethode cultiveerde een diepgaande cultuur van luisteren binnen onze groep, waarbij het respect voor het gebaar van het zwaaien onze sessies veranderde in een veilige haven. Hierin voelde elk lid de vrijheid om open en kwetsbaar te zijn. Het resultaat was tweeledig: we werden niet alleen aangemoedigd om geduldig en met volle aandacht te luisteren, maar we ervoeren ook een diep gevoel van erkenning en waardering wanneer onze gebaren werden gezien en gerespecteerd. Deze aanpak bouwde een sterke laag van empathie en verbondenheid op binnen onze groep, en creëerde een sterk gevoel van gemeenschap en ondersteuning. Door deze unieke manier van interactie ontstond er een krachtige dynamiek van wederzijds begrip en steun, waardoor ieder van ons zich echt gehoord en gewaardeerd voelde.

De individuele therapieën waren er voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Hier leerde ik de oorzaken van mijn gedrag begrijpen. Deze sessies hielpen mij om mijn eigen kracht en potentieel te herontdekken.

De fysieke activiteiten bij Yes We Can Clinics speelden een rol in mijn herstelproces. Van sporten tot wandelingen in de natuur, elke activiteit bood een afleiding en hielp mij om mijn gedachten op een rijtje te krijgen. Deze momenten van fysieke inspanning en ontspanning werden al snel een belangrijk onderdeel van mijn dagelijkse routine en waren van belang voor mijn welzijn.

We ondernamen diverse activiteiten die zowel uitdagend als leuk waren. Zo gingen we hiken in de nabijgelegen bossen, wat me de gelegenheid gaf om de natuurlijke schoonheid te waarderen en mijn hoofd leeg te maken. De kabelbaanactiviteit was een echte adrenalinekick en leerde mij om mijn angsten onder ogen te zien en te overwinnen. Het voetballen met de andere fellows was niet alleen een goede lichamelijke oefening, maar versterkte ook het gevoel van teamgeest.

Een van de grappige activiteiten waren de sneeuwballengevechten in de winter. Deze speelse momenten brachten ons allemaal terug naar onze kindertijd. Het was een manier om even alle zorgen te vergeten en gewoon in het moment te leven.

Door mijn tijd bij Yes We Can Clinics werd ik zelfbewuster en veerkrachtiger. Ik leerde om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn acties en om beter voor mezelf te zorgen. Er ontstond een nieuw gevoel van richting en doel in mijn leven.

Het laatste deel van mijn verblijf in de kliniek bleek onverwacht het meest uitdagend. Hoewel ik aanzienlijke vooruitgang had geboekt, overviel een depressie mij. Deze werd aangewakkerd door de angst dat ik het niet zou redden buiten de beschermde omgeving van de kliniek. Deze angst hing als een donkere wolk boven mijn hoofd, waardoor ik me overweldigd voelde bij het vooruitzicht van mijn terugkeer naar het normale leven.

In deze periode was ik bijzonder hard voor mezelf. Mijn gedachten dwaalden vaak af naar sombere en donkere plekken. Ik worstelde met zelfmoordgedachten, iets wat me diep verontrustte. Het idee om terug te keren naar mijn dagelijks leven, met alle bijkomende uitdagingen en verantwoordelijkheden, leek een onmogelijke opgave. Ik voelde me gevangen in de angst voor het onbekende en het potentieel om terug te vallen in oude, destructieve patronen.

Deze gevoelens van angst en onzekerheid werden versterkt door mijn worsteling met zelfacceptatie. Ik realiseerde me dat het omgaan met de realiteit van het leven buiten de kliniek een grote uitdaging zou zijn. De vrees om niet te voldoen aan mijn eigen verwachtingen, of aan die van anderen, leek onoverkomelijk. Deze gedachten hielden me gevangen in een staat van constante angst en twijfel over mijn capaciteiten om weer deel uit te maken van de samenleving.

De confrontatie met deze realiteit leidde tot een intens gevoel van isolatie, ook al was ik omringd door mensen die me wilden helpen. Het was een strijd tussen mijn verlangen naar herstel en de verlammende angst voor falen. Deze innerlijke strijd maakte de laatste weken in de kliniek tot een periode van intense emotionele onrust, waarbij elke dag een gevecht was om hoop te houden en niet te bezwijken onder de druk van mijn eigen verwachtingen en angsten.

In deze periode probeerde ik een strakke planning te maken in de hoop grip te krijgen op mijn situatie. Normaal gesproken hielp dit me om structuur aan te brengen en mijn gedachten te ordenen. Maar deze keer werkte het averechts. Hoe meer ik probeerde mijn dagen te structureren, hoe meer ik me gevangen voelde. De druk om mijn planning strikt te volgen, voegde een extra laag van stress toe. Het werd een bron van frustratie in plaats van houvast.

Elke afwijking van het schema veroorzaakte een gevoel van falen, wat mijn zelfvertrouwen verder ondermijnde. Het was alsof ik mezelf in een keurslijf dwong dat te strak zat, waardoor ik nauwelijks ruimte had om te ademen. Deze rigide aanpak versterkte mijn gevoel van onmacht en droeg bij aan de neerwaartse spiraal van mijn gemoedstoestand. Ik realiseerde me dat ik een balans moest vinden tussen structuur en flexibiliteit, maar in die periode leek zelfs dat buiten mijn bereik te liggen.

Inmiddels ben ik Yes We Can Clinics enorm dankbaar voor de mensen die ik daar heb ontmoet: coaches, counselors, mede-fellows, therapeuten en het ondersteunend personeel. Hun geduld, empathie en kennis hebben mij enorm geholpen. Ik ben dankbaar voor de coaches die altijd luisterden en de therapeuten die me hielpen met zelfinzicht. De band met mijn mede-fellows was heel belangrijk; we deelden samen een reis van strijd en overwinning. Hun steun was de basis van mijn herstel.

Het is belangrijk op te merken dat het personeel bij Yes We Can Clinics soms advies gaven dat niet helemaal juist was, maar dit deden ze altijd met de beste bedoelingen. Hun inzet voor mijn welzijn was duidelijk, en hoewel ze niet altijd de perfecte oplossing hadden, waardeer ik hun inspanningen om me te helpen op mijn pad naar herstel enorm. Hun positieve invloed zal ik altijd waarderen en meenemen in mijn verdere leven.

Na mijn tijd bij Yes We Can Clinics, waar ik zoveel dankbaarheid en lessen heb meegekregen, stond ik voor een nieuwe fase in mijn leven. In het volgende deel van mijn verhaal zal ik mijn ervaringen delen over hoe het was om terug te keren naar de ‘echte wereld’. Ik zal openhartig vertellen over de uitdagingen die ik tegenkwam, zoals het omgaan met mijn depressie na de kliniek, en hoe ik stap voor stap een stabieler en gezonder leven kreeg.

Het volgende hoofdstuk in mijn verhaal is een oprechte weergave van mijn ervaringen, gevuld met zowel vallen als opstaan. Het illustreert dat er, ondanks talrijke moeilijkheden en tegenslagen, altijd hoop blijft bestaan en mogelijkheden zijn voor positieve verandering. Dit deel van mijn verhaal belicht niet alleen de strijd, maar ook de ontdekking van kracht, hoop en het vermogen tot verandering.

Zoals je zult lezen, waren er nog steeds momenten van tegenslag, maar deze kwamen steeds minder vaak voor. Elke tegenslag, hoe klein of groot ook, werd een les die me sterker maakte. Langzaam maar zeker begon ik te begrijpen hoe ik mijn uitdagingen kon aangaan zonder te worden overweldigd. Dit leerproces was niet eenvoudig, en elke stap vooruit vergde veel van mij. Maar door elke ervaring groeide mijn veerkracht en mijn vermogen om met moeilijke situaties om te gaan.

Blijf dus vooral afgestemd voor het vervolg van mijn reis. Mijn levensverhaal, dat zich nog steeds ontvouwt, hoop ik te kunnen presenteren als een getuigenis van veerkracht en doorzettingsvermogen. Het is een verhaal dat nog niet is afgerond, waarbij elke nieuwe dag een ander hoofdstuk vormt in deze interessante reis. Dit nog lopende levensverhaal is bedoeld om te laten zien dat, hoe onbegaanbaar en uitdagend het pad ook mag lijken, er altijd een lichtpunt te vinden is aan het einde van de tunnel.

Het volgende verhaal deel ik opnieuw op mijn Threads-account >

Hoe nuttig vond je dit artikel?

Klik op een hartje om het te beoordelen!

Gemiddelde beoordeling 0 / 5. Aantal stemmen: 0

Nog geen stemmen! Wees de eerste om mijn artikel te beoordelen.

Aangezien je dit artikel nuttig vond..

Volg me op Instagram en/of LinkedIn.

Het spijt me dat dit artikel niet nuttig voor je was.

Laten we dit artikel verbeteren!

Vertel me hoe ik dit artikel kan verbeteren?

Deel dit artikel
Floris Meulensteen
Floris Meulensteen
Artikelen: 75

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLNederlands